Nowy prezydent Senegalu.

CZAS PRZECZYTANIA TEKSTU: 2 minut(y) / READING TIME: 2 minutes

Senegal jest jednym z najstarszych i najbardziej stabilnych państw demokratycznych w Afryce. Pierwsze wybory w tym kraju odbyły się już w 1848 r. Były to wybory 1 deputowanego do francuskiego Zgromadzenia Narodowego – jedyny przypadek reprezentacji afrykańskiej w europejskim parlamencie. Od 1916 r. do końca III Republiki Francuskiej w 1940 r. deputowanego wybierano w wyborach wolnych od dyskryminacyjnych cenzusów. Był to odtąd zawsze Afrykańczyk (wcześniej zdecydowana większość czarnoskórych, rdzennych mieszkańców francuskiej posiadłości nie posiadała pełnych praw obywatelskich). Senegal uzyskał niepodległość w 1960 r.
W przeciwieństwie do wielu państw afrykańskich Senegalowi udało się dotąd unikać wojskowych zamachów stanu (zaledwie 2 tygodnie temu, 22 marca, zamach przeprowadzono w sąsiednim Mali). 13 milionowego narodu, względnie homogenicznego pod względem etnicznym, nie dotknęły dotąd czystki religijne, ani plemienne (separatystyczny ruch na niewielkim terytorium Casamance na południu kraju, wspierany głównie przez plemię Diola, pomimo zbrojnych starć z siłami rządowymi w latach 1982-2004, wydaje się słabnąć). Poziomu rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, wolności mediów czy skali partycypacji społecznej i politycznej mogłoby pozazdrościć Senegalowi niejedno państwo europejskie. A jednak i nad tą stabilną republiką zawisły ciemne chmury. Wszystko za sprawą prezydenta Abdoulaye Wade (ur. 1926) kończącego w tym roku swoją kadencję. Prezydent nie zamierzał oddać władzy sprawowanej od 2000 r. pomimo wyraźnego przepisu konstytucji dopuszczającej maksymalnie jedną reelekcję. Wade uciekał się do różnych zabiegów. Próbował doprowadzić do obniżenia progu głosów wymaganych dla zwycięstwa (z 50% do 25%), a nawet osadzić na urzędzie głowy państwa własnego syna znanego ze skłonności do wydawania ogromnych kwot z publicznych środków. Prawo do ubiegania się o trzecią kadencję, pomimo wyraźnie odmiennej regulacji konstytucyjnej, uzasadniał faktem zmiany ustawy zasadniczej w trakcie odbywania przez niego pierwszej kadencji.
Rozsądek i spokój Senegalczyków, sprawność i skuteczność działań opozycji, która pomimo różnic ideowych zorganizowała jeden front przeciwko prezydentowi Wade są imponujące. Wszystkich 12 kandydatów, którzy nie przeszli do drugiej tury wyborów wezwało swoich wyborców do poparcia kontrkandydata prezydenta Wade. Senegalczycy aktywnie włączyli się w działania mające na celu dopilnowanie, aby wybory były w pełni demokratyczne, wolne od fałszerstw i nieprawidłowości. Państwa i organizacje pozarządowe z Europy i Ameryki udzieliły im znaczącego wsparcia, ale to sami Senegalczycy byli w stanie zorganizować obserwatorów w każdym z 11 tysięcy obwodów do głosowania i aktywnie włączyli się w działania. Wojsko po raz kolejny zachowało dystans wobec rozgrywających się wydarzeń. Ostatecznie były prezydent musiał uznać swoją porażkę. 2 kwietnia odbyło się zaprzysiężenie nowego prezydenta Republiki Senegalu Macky Salla – byłego bliskiego współpracownika Wade i premiera rządu. Jak stwierdza w komentarzu „The Economist” – Senegalczycy nie są jeszcze pewni jaki będzie nowy prezydent, ale już wiedzą, że jeśli nie sprosta pokładanym w nim nadziejom wspólnie są w stanie położyć kres jego rządom.
Senegal jest państwem o systemie rządów zbliżonym do parlamentarno-gabinetowego. Władzę ustawodawczą sprawuje dwuizbowy parlament złożony ze Zgromadzenia Narodowego (150) i Senatu (100). Kadencja parlamentu wynosi 5 lat. Skład Zgromadzenia pochodzi z wyborów powszechnych według systemu mieszanego, większościowo-proporcjonalnego (segmentowego). Senat został ustanowiony w 1999 r., następnie zniesiony i przywrócony w 2007 r. 65 senatorów powołuje prezydent, a pozostałych 35 wybierają lokalne rady elektorów. Dualistyczną władzę wykonawczą tworzy prezydent wybierany na 5 lat w wyborach powszechnych oraz rząd z premierem powoływani przez prezydenta. Władzę sądowniczą sprawują sądy powszechne, sąd najwyższy i sąd konstytucyjny.