„Państwo i Prawo” (3/2012): Pojęcie i istota zjawiska autoplagiatu w twórczości naukowej

CZAS PRZECZYTANIA TEKSTU: 0 minut(y) / READING TIME: 0 minutes

W najnowszym, marcowym wydaniu „Państwa i Prawa”, jednego z wiodących polskich prawniczych periodyków naukowych, ukazał się interesujący tekst traktujący o fundamentalnym dla twórczości problemie „autoplagiatu”. Kilkukrotne publikowanie tego samego artykułu (lub nieznacznie zmienionego) w kilku czasopismach naukowych, habilitacje stanowiące poszerzony doktorat, czy opublikowanie fragmentu dzieła pod innym tytułem – to niestety wciąż nierzadko spotykana naganna praktyka (przykładem z prawniczego podwórka jest kopiowanie fragmentów komentarza do aktu prawnego do innego komentarza). Zły przykład idący z góry powoduje, że również niektórzy studenci schodzą na złą drogę – zaliczanie przez studenta kilku przedmiotów z użyciem jednej i tej samej pracy pisemnej nie należy do rzadkości.
Autorki prezentują problem autoplagiatu na tle dorobku doktryny, prawa oraz orzecznictwa polskiego i zagranicznego, wzbogacając opracowanie o przykłady z praktyki, szczególnie polskiej. Pierwsza sprawa sądowa dotycząca autoplagiatu odbyła się na początku XX w., ale o samym zjawisku dyskutowano co najmniej od XVIII w. Lektura obowiązkowa dla każdego studenta i naukowca – dla jednych ku przestrodze, dla innych ku pocieszeniu.

[J. Sieńczyło-Chlabicz, J. Banasiuk, Pojęcie i istota zjawiska autoplagiatu w twórczości naukowej, „Państwo i Prawo”, 2012, nr 3]