Media wiedzą lepiej czyli jak wojewoda odbiera obywatelstwo polskie

dowod-osobistyPod koniec lipca media papierowe i elektroniczne obiegła sensacyjna wiadomość dotycząca zamiaru odebrania członkom rodziny von Krockow obywatelstwa polskiego przez wojewodę pomorskiego. Ma to być konsekwencją odkrycia, że nieżyjący Albrecht von Krockow (1913-2007) wstąpił do niemieckiej formacji wojskowej SS. Dowiedzieliśmy, że wojewoda zamierza w ramach swoistej sankcji za ten czyn pozbawić obywatelstwa zarówno nieżyjącego Albrechta (pośmiertnie) jak i jego syna Ulryka. W ciągu kolejnych dni zostały ujawnione kolejne szczegóły. Warto je przeanalizować.
Praktyka pozbawienia obywatelstwa jako kary za czyny wymierzone przeciwko państwu nie jest znana obecnemu polskiemu prawu, ale miała miejsce w przeszłości. Po II wojnie światowej, w okresie PRL dochodziło do pozbawień obywatelstwa dokonywanych przez ówczesne władze jako swoistej kary nakładanej na obywateli, którzy pozostali poza granicami kraju (opuściwszy ją w czasie wojny lub po jej zakończeniu). Szczególnie dotkliwe były uchwały Rady Ministrów z lat 1946-1949 o pozbawieniu obywatelstwa polskiego określonych w nich osób. W ten sposób pozbawiono obywatelstwa wielu Polaków, w tym wybitnych dowódców i bohaterów wojennych, kawalerów Orderu Virtuti Militari [zobacz więcej]. Te decyzje, które można określić jako haniebne zostały uchylone na mocy nowej ustawy o obywatelstwie polskim z 2009 r. (art 65).
Zgodnie z obowiązującą Konstytucją RP z 1997 r. (art. 34 ust. 2): „Obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie„. Jak to możliwe, że wojewoda pomorski w 2013 r. pozbawił lub zamierza pozbawić obywatelstwa polskiego obywatela i to jeszcze pośmiertnie ? Okazuje się, że mamy do czynienia z kolejną medialną sensacją wynikającą z posłużenia się skrótem myślowym, zapewne dla nadania doniesieniu prasowemu charakteru bardziej atrakcyjnego. Niestety — kosztem rzetelności. Z całą pewnością obywatelstwa nie można dzisiaj nikogo pozbawić.
Z informacji podanych przez Pomorski Urząd Wojewódzki wynikają następujące fakty:
a) Albrecht von Krockow i jego rodzina zamieszkała w Krokowie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w 1939 r. posiadali obywatelstwo polskie,
b) 23 lipca 1940 r. Albrecht von Krockow wstąpił do SS (Schutzstaffel)
c) Zgodnie z art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20.01.1920 roku o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 7, poz 44), utrata obywatelstwa polskiego następowała z mocy prawa przez przyjęcie urzędu publicznego lub wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym bez zgody właściwego wojewody, w przypadkach  zamiaru wstąpienia  do służby wojskowej w państwie obcym, w porozumieniu z właściwym dowódcą okręgu korpusu. Natomiast przepis art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 09.04.1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. Nr 25 poz. 220) stanowił, że obywatel polski, podlegający obowiązkowi wojskowemu z mocy ustawy niniejszej lub przepisu szczególnego, traci obywatelstwo polskie, jeżeli przyjmuje obowiązki w wojsku obcym lub obcej organizacji wojskowej bez zgody polskiej władzy.
d) 9 maja 2013 r. Wojewoda Pomorski wydał decyzję stwierdzającą utratę obywatelstwa polskiego przez Albrechta von Krockow z dniem 23 lipca 1940 r., z mocy prawa.
Nie jest to więc pozbawienie obywatelstwa, ale stwierdzenie faktu prawnego, który miał miejsce ponad 70 lat temu na mocy ówczesnego ustawodawstwa.
Sprawa wzbudziła kontrowersje. Decyzja oznacza bowiem, że syn Ulrich von Krockow (ur. w 1945 r.) nie nabył polskiego obywatelstwa zgodnie z prawem krwi po ojcu, który utracił je pięć lat przed urodzeniem syna. Postępowanie w tej sprawie (o potwierdzenie nabycia obywatelstwa) toczyło się od 1990 r., kiedy wojewoda gdański wydał decyzję poświadczającą obywatelstwo polskie Albrechta i jego synów. Decyzję uchylił w 1994 r. minister spraw wewnętrznych. Od tej pory, z inicjatywy rodziny von Krockow trwało postępowanie odwoławcze na kolejnych szczeblach. W 2005 r. wojewoda pomorski odmówił Ulrichowi von Krockowowi potwierdzenia obywatelstwa polskiego. Odmowę uchylił w 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny, nakazując ponowne zbadanie sprawy. W 2010 r. wojewoda pomorski, powołując się na materiały archiwalne, wydał decyzję stwierdzającą utratę obywatelstwa polskiego z mocy prawa. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, MSWiA utrzymał decyzję w mocy. Została jednak uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga kasacyjna ministra, została w lutym 2012 r. oddalona przez NSA (sygn. akt II OSK 2067/10) i tym samym uchylone zostały decyzje stwierdzające utratę obywatelstwa polskiego Ulricha von Krockowa, a sprawa wróciła do wojewody pomorskiego. W 2013 r. wojewoda wydał po raz kolejny decyzję (potwierdzającą utratę obywatelstwa przez Albrechta, z mocy prawa jeszcze w 1940 r.), która wywołała tyle zamieszania w mediach.
Nie odnosząc się do oceny faktów prawnych i historycznych przez uczestników postępowania trwającego już ponad 20 lat, należy stwierdzić jedno: wedle obowiązującego w Polsce prawa,  na czele z Konstytucją RP – nie można nikogo pozbawić obywatelstwa polskiego – za życia, ani pośmiertnie.
Źródła i dodatkowe informacje:
1. Danuta Frey, Długa droga Niemca do polskiego obywatelstwa, „Rzeczpospolita” 2.2.2012.
2. Roman Daszczyński, Albrecht von Krockow – ludzki pan? Historia człowieka, któremu chcą odebrać obywatelstwo, „Gazeta Wyborcza”, 31.7.2013
3. Sprawa obywatelstwa Albrechta von Krockow, Pomorski Urząd Wojewódzki, 31.7.2013
4. Jan Pallokat, Małgorzata Matzke, Czy można odebrać obywatelstwo zmarłemu hrabiemu von Krockow? Deutsche Welle, 2.8.2013.
5. Roman Daszczyński, Historyk: Von Krockow był esesmanem konnym. To nie wystarczy, by uważać go za zbrodniarza. Wywiad z Janem Danilukiem, „Gazeta Wyborcza”, 3.8.2013.
Zaszufladkowano do kategorii WPADKI MEDIALNE | Otagowano | Dodaj komentarz

„Przegląd Sejmowy” 3/2013 – już w sieci

ps116Na stronach internetowych Redakcji ?Przeglądu Sejmowego? ukazało się najnowsze wydanie pisma w wersji PDF.
Tym razem numer jest bardzo zróżnicowany pod względem tematycznym, co czyni go jeszcze ciekawszym. Przeczytamy m.in. o modelach przedstawicielstwa w izbie drugiej parlamentu, o wyborze konstytucji dla państw w okresie przemian ustrojowych na przykładzie Tunezji i Egiptu, o orzeczeniach będący podstawą skargi konstytucyjnej jako czynności materialno-technicznej, o rozwiązanie parlamentu w Wielkiej Brytanii na podstawie ustawy o kadencji parlamentarnej z 2011 r., o modelu prezydentury w konstytucjonalizmie frankofońskich państw Afryki Zachodniej, a także o ciszy wyborczej w dobie Internetu (mój artykuł na ten temat ukazał się prawie rok temu, ale autorka najwyraźniej nie dotarła do niego, więc z tym większą ciekawością zapoznałem się z jej wnioskami). W dziale Varia ponadto – o zmianie art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jako przykładzie zastosowania procedury kładki w rewizji traktatu
Poza tym, jak zwykle ? opinie prawne, glosy, recenzje i noty dotyczące zagadnień konstytucyjnych.
[„Przegląd Sejmowy” nr 3/2013 w formacie PDF]
Zaszufladkowano do kategorii PRZEGLĄD PERIODYKÓW NAUKOWYCH | Dodaj komentarz

Abdykacja króla Belgów

256px-Personal_Standard_of_King_Albert_II_of_Belgium.svgKról Belgów, Albert II w wystąpieniu telewizyjnym ogłosił, że zamierza abdykować. Uczyni to w dzień święta narodowego Belgii, 21 lipca bieżącego roku. Jako powód podał zły stan zdrowia. 79-letni król został zaprzysiężony 9 sierpnia 1993 r. jako VI z kolei monarcha Belgii. Następcą Alberta II będzie jego syn, 53-letni książę Filip, diuk Brabancji.
Następca tronu był do swojej roli przygotowywany od dawna. Jego stryj, poprzedni król, Baldwin nie mając potomstwa zdawał się przygotowywać bratanka do roli przyszłego króla, czuwał nad jego edukacją (Filip ukończył m.in. kierunek nauki polityczne na Uniwersytecie Stanford w USA) i wdrażał w arkana polityki. Filip jest przygotowany do objęcia tronu, czego nie można było powiedzieć o Albercie II, który został królem nagle i niespodziewanie. Oczywiście księciu Filipowi nie brakuje przeciwników, szczególnie we flamandzkiej części Belgii, przeciwnej monarchii jako takiej i dążącej do niepodległości. Belgów łączy jednak szacunek dla żony księcia, księżnej Matyldy, która jest bardzo popularna.
Król Albert II (Albert Feliks Humbert Teodor Krystian Eugeniusz Maria) objął tron po nagłej śmierci brata, króla Baldwina, który nie miał potomstwa. Belgijska dynastia panująca zwana w skrócie Koburgami, jest młodszą gałęzią (księżęta von Saxe-Coburg-Gotha) linii ernestyńskiej dynastii Wettynów. Z tej samej rodziny pochodzą monarchowie brytyjscy, a jeszcze krótko po II wojnie światowej — bułgarscy.
Monarchia belgijska, najmłodsza w Europie, od swoich początków (1830 r.) funkcjonuje w formie tzw. „monarchii konstytucyjnej”, w której suwerenem jest naród (art. 33), a nie monarcha, który posiada wyłącznie te kompetencje, które wyraźnie powierza mu konstytucja (art. 105). Zgodnie z belgijską ustawą zasadniczą z 1830 r. monarcha wykonuje federalną władzę ustawodawczą wraz z obiema izbami parlamentu, których sesje zwołuje, otwiera i zamyka król. Monarcha wykonuje także władzę wykonawczą. Sądy wydają wyroki w jego imieniu. Król posiada ograniczone prawo inicjatywy ustawodawczej, a także szereg szczegółowych uprawnień – np. ustala wielkość okręgów wyborczych i ilość mandatów w poszczególnych okręgach. Są to jednak uprawnienia bardzo ograniczone, wykonywane razem z innymi organami lub podlegające ich zatwierdzeniu.
Jednym z obowiązków monarchy jest aktywny udział w rozwiązywaniu sporów konstytucyjnych. Pomimo krytyki mediów, jakiej obiektem był Albert II (tabloidy donosiły o poważnym kryzysie małżeńskim, a ostatnio o rzekomej nieślubnej córce monarchy i związanym z tym powództwem cywilnym o ustalenie ojcostwa), król cieszył się szacunkiem i ma na swoim koncie sukcesy. Nie ulega wątpliwości fundamentalna rola monarchy w zażegnaniu groźnego konfliktu na szczytach władzy, kiedy przez ponad 540 dni po wyborach nie można było zbudować w Belgii stabilnego rządu. Podział między flamandzką i walońską część Belgii zawsze wyraźny, pogłębił się w minionych latach do rozmiarów dotąd nie notowanych, zagrażając istnieniu państwa.
Król Albert II i książę Filip. źródło: http://www.dailynewscrunch.com

Król Albert II i książę Filip.
źródło: http://www.dailynewscrunch.com

Abdykacja monarchy nie była zaskoczeniem. Największe media belgijskie zapowiedziały ją już kilka dni wcześniej powołując się na źródła rządowe. Uważa się także, że abdykację opóźnił wspomniany kryzys polityczny w kraju z lat 2010-2011.
Wbrew doniesieniom części mediów (przemilczę tytuły), nie jest to pierwsza abdykacja w historii Królestwa Belgii. Ojciec obecnego (i poprzedniego) monarchy, król Leopold III abdykował w 1951 r. na rzecz syna, w efekcie masowych protestów związanych z jego działaniami w czasie II wojny światowej (do dzisiaj trwają spory dotyczące oceny tych działań. Leopold po wybuchu wojny ofiarnie pozostał w kraju i nie udał się na emigrację, jak rząd, przygotowując się nawet do wojny z Niemcami. Ostatecznie, aby zachować suwerenność Belgii pertraktował z Hitlerem, co przysporzyło mu później wielu wrogów). W kwietniu 1990 r. król Baldwin zrzekł się tronu na 2 dni, aby nie podpisać ustawy liberalizującej zasady dokonywania aborcji. Dymisji ostatecznie nie przyjęto, ale uznano króla za czasowo niezdolnego do pełnienia funkcji. W tym czasie zastępował go, zgodnie z konstytucją, rząd. Po 2 dniach monarcha powrócił do władzy.
Abdykacja króla rodzi konstytucyjne pytania – przede wszystkim o status ustępującego monarchy, który nie zmarł, ale nadal żyje. Monarcha chroniony immunitetem nie mógł być m.in. pozwany przed sąd cywilny. Trwa sprawa cywilna dotycząca ustalenia ojcostwa. Czy ex-król będzie mógł być pozwany? Jaki tytuł będzie nosił król (papież Benedykt XVI stał się pontifex-emeritus, królowa Niderlandów – księżniczką).
Media polskie zwracają uwagę na ciekawostkę genealogiczną. Następca tronu, który ma rozpocząć panowanie już za 2 tygodnie, książę Filip, ożenił się z Matyldą d’Udekem d’Acoz (obecnie: diuszesa Brabancji), która jest córką polskiej arystokratki Anny hr. Komorowskiej herbu Korczak. Dodajmy, że hrabina jest kuzynką VI stopnia Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego (oboje mają wspólnego przodka w VII pokoleniu).
Abdykacja króla Belgów jest już trzecią w tym roku – po Jego Świątobliwości Benedykcie XVI papieżu (luty) i Jej Królewskiej Wysokości Beatrycze, Królowej Niderlandów (kwiecień). Dwa tygodnie temu decyzję o planowanej abdykacji ogłosił także Emir Kataru, szejk Hamad ibn Chalifa as-Sani (temu wydarzeniu poświęcę osobny wpis). Czyżby rok 2013 miał przejść do historii jako rok abdykacji ?
Zaszufladkowano do kategorii AKTUALNOŚCI USTROJOWE, MONARCHIE | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Najnowszy numer „Global Constitutionalism” (lipiec 2013) w sieci

cup_gcn_1_2_cover.inddRedakcja periodyku naukowego „Global Constitutionalism” wydawanego przez oficynę wydawniczą Uniwersytetu Cambridge powiadomiła, że najnowszy, lipcowy numer (Volume 2, Issue 2) pisma ukazał się w internecie i będzie dostępny za darmo do września. Warto skorzystać i zapoznać się z jego treścią, którą zapowiada nadany tomowi tytuł: Changing subjects: Rights, remedies and responsibilities of individuals under global legal pluralism. W środku znajdziemy 8 tekstów poświęconych aktualnym zagadnieniom praw człowieka i pluralizmu w dobie globalizacji i płynącym stąd wyzwaniom.
Link do najnowszego wydania pisma: Global Constitutionalism Vol. 2, Issue 2.
Zaszufladkowano do kategorii PRZEGLĄD PERIODYKÓW NAUKOWYCH | Dodaj komentarz